سوختم باران بزن شاید توخاموشم کنی     

             شاید امشب سوزش این اشک ها را کم کنی   

              اه باران من سراپای وجودم اتش اتش است

              پس بزن باران بزن شاید تو خاموشم کنی 

                            ........

               چیزی مرا به قسمت بودن نمی برد

                از واژه دو وجهی تکرار خسته ام

               من بی رمق ترین نفس این حوالیم

               از بودن مکرر بر دار خسته ام

                من با عبور ثانیه ها خردمی شوم

              از حمل این جنازه هوشیار خسته ام

                             خيانت را دوباره در دلم تکرار کردي تو

                           عجب ديوانه بودم من که بستم دل به چشمانت

                             کار قلب اين ديوانه را دشوار کردي تو

                              چقدر از التماسم پيش مردم آبرويم رفت

                          چقدر اين چشم ها را پيش مردم خوار کردي تو

                              شنيدم بارها با دیگران بودي وليکن حيف

                         شهامت مال هر کس نيست پس انکار کردي تو

                             چقدر اشعار زيبايي برايم خواندي و گفتي

                               بازي با دل بيمار من بسيار کردي تو

                         نمي بخشم تو را ، او را و هر کس را که بد باشد

                           خدايم خود تلافي ميکند هر کار کردي تو

                            دلم را ديگر از هرچه نگاه و آرزو کندم

                               تمام پنجره هاي مرا ديوار کردي تو

                        چه حسني داشت درد اين شکست تلخ ميدانم

                        مرا از خواب عشق و عاشقي بيدار کردي تو

                 من پذيرفتم شکســــــــت خويش را

                     پندهاي عقل دور انديش را

                 من پذيرفتم که عشق افسانه است

                   اين دل درد اشنا ديوانه است

                   ميروم از رفتن من شاد باش

                     از عذاب ديدنم ازاد باش

               گر چه تو زودتر از من ميـــــــــــروي

                    آرزو دارم ولي عاشق شوي

                   ارزو دارم بفــــهـــــمي درد را

بر خاک بخواب نازنين ،تختي نيست.

آواره شدن ,حکايت سختي نيست.

از پاکيِ اشکهاي خود فهميدم ؛

لبخند هميشه راز خوشبختي  نیست.

                    ********************************

                   از اون روزي که رفتي چشام داره مي باره
                     چشاي غمگين من از اسمون بيزاره
                   کاشکي بودي مي ديدي اين همه اشک و اهم
                     شايد دلت نرم بشه سنگدل قصه هايم
                      عزيز من بگوتو دليل بي وفاييات
                     منم که يک روز بودم همدم تنهاييات     

کسانی که هنوز

پی گمشده خود هستند بگویم

بگویم که من تو را میان ستارگان اسمان یافتم

انجا که هر شب ستارگان ما را برای دیدنشان

دعوت می کنند

من تو را میان گلهای باغچه یافتم

تا انجا که هر روز شبنمی خندان

به گلها سلام میدهند

من تو را میان قاصدکهایی یافتم

که هر روز برای دوستدارانت نوید

شادی و امید را می دهند

در انتظارت ای ترانه نامفهوم

کفشهای غیرتم را در می اورم

و در کویر غرورم با پای برهنه راه می روم

تا شاید که تاولهای قلبم را باور کنی

                                   بی تو اما عشق بی معناست ، می دانی
                                      دستهایم تا ابد تنهاست ، می دانی؟
                                  آسمانت را مگیر از من ، که بعد از تو
                              زیستن یک لحظه هم ، بی جاست ، می دانی؟
                               تو ، خودت را هدیه ام کردی ، ولی من هم
                                شعرهایم را که بی پرواست ، می دانی؟
                              هر چه می خواهیم – آری – از همین امروز
                                 از همین امروز ، مال ماست ، می دانی؟
                                 گرچه من ، یک عمر همزاد عطش بودم
                                 روح تو ، هم – سایه دریاست می دانی؟
                             « دوستت دارم!» - همین ! – این راز پنهانی
                                    از نگاه ساکتم پیداست ، می دانی؟
                             عشق من ! – بی هیچ تردیدی – بمان با من
                             عشق یک مفهوم بی « اما» ست ، می دانی؟

تكيه زده بوديم بر بنياد عشق

اما چرا هر چه با هم ساختيم سست بود؟

نگاه كن به ظرافت نگاه اشكبارم كه چگونه از پشت صفحه اي لغزان و تار به چشمان تو مي نگرد و به نگاهي خيره مي شود كه گوياي عشق دروغين است.

ببين چه ساده مي شكند حرمت سنگين غرورم.

 توي عاشق دور مي شوي و من

فراموش مي كنم عشق و زندگي را و از ياد مي برم نگاهي را كه مرا هراسان مي جست.

اما لحظه اي صبر كن.

دل من پر از حرفهاي ناگفته است.

لحظه اي بينديش به آنچه كه بوديم.

به عشقي كه روييد و نگاهي كه بي جواب بر صفحه نوشته هايم جا ماند.

لحظه اي بينديش كه چه ساده شروع شد و هر چه را كه در آن بود سوزاند.

اما چه ساده فراموش شد آنچه كه با هم ساخته بوديم.

انکه عشق را در وجودم زنده کرد        خود برنده و مرا بازنده کرد

مهر او از دل برون کردم ولی               با بی وفایی اش ببین با من چه کرد

رفت و مهرش هم به دنبالش برفت      کینه از او در دل من خانه کرد

کاشکی او به درد من شود دچار        تا بداند با من خسته چه کرد

اینم یه پست دوست داشتنی برای شما دوستای خوبم

مبصر امروز چو اسمم خواند داد کشیدم غایب!!!

رفقایم همگی خندیدند که جنون گشته به طفلک غالب!!!

بچه ها هیچ نمی دانستند که من اینجام و دلم جای دگر

دل انهاست پی درس و کتاب و دل من پی سودای دگر

از پس شیشه ی عینک استاد سرزنش بار به من می نگرد

باز در چهره ی من می خواند که چه ها بر دل من می گذرد

می کند مطلب خود را دنبال   بچه ها عشق گناه است......گناه..........

سوزانده و کشته و فنا کرد

ای قبله ی عشق و ارزویم

بگذار که نکته ای بگویم

اکنون که جدا ااز تو غریبم

اکنون که ز عشق بی نصیبم

سوگند به خالق محبت

سوگند به پاکی و صداقت

سوگند به تار تار مویت

سوگند به عشق و ارزویت

شوری که نهفته در دلم بود

در راه محبت تو کم بود

از همه ی شما دوستانی که به من سر زدید ممنونم

شاید انروز که سهراب نوشت

تا شقایق هست زندگی باید کرد

خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

باید اینجوری نوشت هر گلی هم باشد

چه شقایق چه گل پیچک و یاس

زندگی اجباریست

تومی روی

تمام ایستگاه می رود

و من چقدر ساده ام

که سالهای سال

در انتظارتو

کنار این قطار رفته ایستاده ام

و هم چنان

به نرده های ایستگاه رفته

تکیه داده ام!