گاه جلوے آیـــــنه مــے ایستـــم ...

خودم را در آن می بـینـم ...

دســت روے شانـه هایــش مــے گذارم ...

و مے گویــم :

چه تحملــے دارد ...

دلــت ...!

"عاشق این ترانه ام"

دلم تنگ شده،

برای عکس هایی که پاره کردم و سوزاندمشان.

برای دفتر خاطراتم که مدت هاست دیگر چیزی در آن نمی نویسم.

حتی برای آدم های حسودی که دور و برم می چرخیدند و خیلی دیر شناختمشان...!

برای بی خیالی و آرامشی که مدت هاست دیگر ندارمش.

برای کسی که این روزها عجیب نبودنش را حس می کنم،

خنده هایی که دارم فراموششان می کنم

و برای خودم،

که حالا دیگر خیلی عوض شده ام!

هرگز بهانه خوبی برای تکرار يک اشتباه نيست

دیگر نمی ترسم..

تو را که بیشتر از یکبار نمی شد از دست داد...

اما تو باور نکن

یک بار دیگر ، سرت را روی شونه ام بگذار ، در گوشم آرام زمزمه کن دوستت دارم !

چه اشکالی دارد ؟ از چه واهمه داری ؟

فردا دوباره انکارش می کنی ....!

خدايا دهانم را بو کن . . . .

ببين . . . . بوي سيب نميدهد !

من هيچ وقت آدمي نداشتم که برايم سيب بچيند !

مي داني يک حوا بدون آدمش چقدر تنها مي شود ؟!

مي داني محکوم بودن چقدر سخت است ؟!

وقتي که گناهي نکرده باشي و حتي سيبي را نبوييده باشي ؟!

مي داني آدمِ بعضي از حواهايت ، مي گذارند و مي روند ؟!

مي داني که مي روند و جلوي چشم حوا ، آدمِ کسي ديگر مي شوند ؟!

اگر مي داني و باور کرده اي خستگي ام را ،

اين حوا را ببر پيش خودت .

خسته ام از زندگی....!

كاش خودم را جایی جا بگذارم...

شما نمی دانید ...

دلگیر ، زیر چشم خدا ، روی ابر غم
بی هیچ ارتباط به باران نشسته ام
فرقی نمیکند چه شبی چند ساعت است
از هر پلی که رد شدم آن را شکسته ام !

یادش بخیرهای مرا گریه می شوی
سیگار پشت خاطره ها دود می شود
دردی غلیظ روح تو را آه می کشد
در نطفه شعرهای تو نابود می شود


سرد است در هوای کسی گریه می کنم
یک آسمان در قفسی... گریه می کنم
پوشیده ام لباس تو را...هی سیاه تر
تا صبح...تا به من برسی گریه می کنم


در لابه لای این شب دیوانه گم شدند
آن روز های خوب و قشنگی که داشتم
یلدای پیر و خسته این سال لعنتی
برداشت آنچه را که برایت گذاشتم


زل میزنم به اینهمه یلدای ناتمام
حل میشوم تمام تو را توی هیچکس
حافظ دوباره گفته نمی آیی بی دلیل
بغضی شکسته تر شده حالا نفس ... نفس ...


از برگ برگ ِ دفتر من پرت می شوند
معشوق های خسته ی پایان گرفته ام
یلدای چشم های تو را گریه می کنند
موهای رنگ و بوی زمستان گرفته ام !

        یلداتون مبارک

و پای نبودن هایت بایستم...

خـدایا

ولی می شود بی خیال شوی؟!!

پشتــــــ این بـغض ،

بـــا این بـــادهـــا نمیــــلرزد ... !!!

هنوز هم گاهی میان آدم ها گم می شوم

کوچه ها را بلد شدم

خیابان ها را بلد شدم...

ماشین ها را...مغازه ها را

رنگهای چراغ قرمز را

ولی هنوز گاهی میان آدم ها گم می شوم

آدم ها را بلد نیستم...!

هرگز نفهمیدی چرا گاهی فقط پُکی به سیگار افروخته ی تو می زدم…

تمام وجودم پر از درد هایی ست که ...برای آن ها هیچ تسکینی نیست...

چی بگم از نبودت...؟؟؟

چگونه می شود باور کرد که دیگر در میان ما نیستی؟ چگونه باور کنیم که دیگر هرگز نخواهیمت دید...؟

به کدامین امید دلخوش باشیم و با چه امیدی زندگی را ادامه دهیم وقتی که تو در میان ما نیستی ،

نمی دانی که پس از رفتنت چه روزهایی را سپری کردیم و فقط به این دلخوشیم که وقتی دلتنگت می شویم به

یاد خاطراتت می افتیم، به یاد خنده هایت،به یاد آن زمانی که هر وقت از همه چیز خسته و آزرده می شدیم

به تو پناه می بردیم و تو مهربانانانه پذیرایمان بودی وحرفهایمان را با حوصله می شنیدی

و پس از آن کمکمان می کردی.

چقدر سخت است...چقدر سخت است که آن چهره همیشه خندان را فقط محصور در قاب عکس ببینیم

چقدر سخت است باور نبودنت...

غم از دست دادنت را به چه مانند کنم..؟؟؟

به شکستن دل قناری..؟.به سوختن پر پروانه..به گریستن چشم شادی..؟

به چه مانند کنم که دردناکتر از آن نیست...؟

رفتنت را چگونه باور کنم...؟

دشوار است باور سفرت،و باور این که هرگز نمی آیی...

امّا این نیز تقدیر خداوند بود که تو را از ما گرفت...و مرگ پایان پرواز کبوتر نیست...روحت شاد

زندگــــــی جان ، عزیــــزم !

اگه افتخار میــدی چند قدمـــی باهام راه بیـــا...

ای کاش باز هم کسی اشکهایم را نبیند...

خدایا...!

حواســـت هست...؟؟؟

صـــدای هق هق گریـــه هایم...از گلویـــی می آید که تو از رگـــش به مـــن نزدیکتـــری...!

دلـم مـی خـواهـد

تلخ تر از خود جداییــها
آنجـایی است که بعـدها آن دو نفـر
هی بایـد وانمـود کننــد که چیـزی بینشــان نبــوده
که هیـچ اتفـاقی نیفتـاده
که از همـدیگـر هیـچ خاطره ای ندارند...

قصه گو بر نيمه ي قصه رسيد کلاغ،

به خود یاد دادم که عاقل باشم و ساده زندگی کنم

به آسمان بنگرم و خدا را شکر گویم

دم غروب آنقدر راه بروم

که خسته شوم و جان نداشته باشم به دلواپسی ها گوش دهم.

و میوه های زرد و سرخ سماق کوهی بر زمین می افتند

در باب ویرانی زندگی، زوال و زیبایی

شعرهای شاد بگویم.

آن وقت به خانه که باز گردم

گربه ای پشمالو کف دستم را لیس می زند و خرخر می کند

از برجک کارخانه چوب بری در کناره دریاچه

روشنایی آتش پیداست

تنها فریاد لک لک نشسته روی بام

گاهی صدای سکوت را می شکند.

اگر تو بیایی و به در بزنی

دل را ز شرار عشق سوزاند علي

يک عمر غريب شهر خود ماند علي

تو اگر سخت به من میگیری

با خبر باش که پژمردن من آسان نیست

یا که فردای غم انگیز مرا می خواند

لیک باور دارم دلخوشی ها کم نیست

زندگی خواهم کرد ....... 

بارش زیادی سنگین بود و سربالایی زیادی سخت . دانه گندم روی شانه های نازکش سنگینی می کرد .

نفس نفس میزد اما کسی صدای نفسهایش را نمی شنید ، کسی او را نمی دید.

دانه از روی شانه های کوچکش سر خورد و افتاد. خدا دانه گندم را فوت کرد و مورچه می دانست که نسیم نفس

خداست.مورچه دانه را دوباره بر دوشش گذاشت

و گفت: گاهی یادم می رود که هستی کاش بیشتر می وزیدی

مورچه گفت :این منم که گم می شوم بس که کوچکم و ناچیز، بس که خرد، نقطه ای که بود و نبودش را کسی

نمی فهمد.

خدا کفت : اما نقطه ، سرآغاز هر خطی ست.

مورچه این را می دانست اما شوق گفتگو داشت ، پس دوباره گفت:زمینت بزرگ است و من ناچیزترینم نبودنم را

غمی نیست"

خدا گفت"اما اگر تو نباشی پس چه کسی دانه کوچک گندم را بر دوش بکشد و راه رقصیدن نسیم را در سینه

خاک باز کند؟ تو هستی و سهمی از بودن برای توست، در نبودنت کار این کارخانه ناتمام است"

اعتراف می کنم در مقابل آنچه آزارم می دهد به شدت تحلیل می روم.

ای خـــــــدا مگذار به سبب خستگی هایم کسی را آزار دهم .

مگذار آنچه را که حق می دانم به آن علت که آن را بد می دانند کتمان کنم

و ای کاش بازگشتم تنها و تنها به سوی تو باشد.