تو که جاده ها نمیتونن بگیرن ردتو... 

 بی تو بودن کار من نیست تا دلت نرفته برگرد

 ما که راهمون یکی بود چرا جاده مارو گم کرد.....؟

بغض تو با گریه ی من با شکستن وا نمیشه

 تا تو دستامو نگیری گم شده پیدا نمیشه....

 جاده ها رو با خیالم رج بزن پای پیاده

 فکر تنها بودن ما واسه هر دومون زیاده

 خودمو پشت سر تو توی این جاده کشیدم

 ردتو نمیگرفتم به خودم نمیرسیدم

 تو کنار من یه کوهی من کنار تو یه دریا

 مارو با هم ارزو کن با تو من تموم دنیام

وقتی به نبودنت فکر می کنم ،

می سوزم به یاد روز هایی که بودنت را نفهمیدم

چی بخونم وقتی چشمام از هجوم گریه خیسه

وقتی هیچکس نمیتونه گریه هامو بنویسه

چی بخونم وقتی قلبت منو از تو و قصه رونده

وقتی که به جز یه سایه کسی پیش من نمونده

چی بخونم وقتی فریاد با سکوت فرقی نداره

وقتی هیچکس نمی تونه تو رو پیش من بیاره

چی بگم وقتی ترانه بی تو جلوه ای نداره

وقتی آواز من و خاموش توی کوچه جا میزاره

وقتی که برای بغضم جز شکستن چاره ای نیست...

زندگی ادامه دارد
تا بی نهایت

از همین بی نهایت ها میترسم
زندگی من تکرار تنهایی من است
تکرار انتظار بی حاصل من
تکرار سکوت در کلبه ی تنهایی من
تکرار نگاه هر روز
تکرار نشستن پشت شیشه ها و خیره بودن به غروب
میترسم که این تکرار ها بی نهایت زندگی من باشد
خاطرات تو هم تکراری شده اند
اما جز آن ها درمان دیگری در دست نیست
تکرارشان میکنم تا فراموش نشوند
اشتباه گفتمش
تکرارشان میکنم تا فراموش نشوم
تکرار میکنم تا فراموش نکنم عاشق هستم
تکرار میکنم تا فراموش نکنم منتظرم
تکرار میکنم تا فراموش نکنم با تو بودن ها را
تکرار میکنم تا فراموش نکنم بی نهایت ها را

این همه تکرار هم تازگی دارد
خسته نیستم از این تکرار ها
مثل خورشید که از تکرار روز خسته نیست
هر روز می آید و میداند که باید پشت ابر بنشیند
مثل من که هروز بیدار میشوم تکرار میکنم و میدانم که بی فایده است
رویا میبافم از بودن تو
چشمها را میبندم
در تاریکی رویاها تو را تجسم میکنم
خودفریبی کار هر روز من است
خودفریبی یعنی خیال با تو بودن
خودفریبی یعنی حرف زدن با خیال تو
خود فریبی یعنی زندگی کنار خاطرات تو
خودفریبی یعنی انتظار بی حاصل من
خودفریبی یعنی ریختن یک فنجان قهوه برای تو
خودفریبی یعنی تقسیم تنهایی من با خود من
خودفریبی یعنی نوشتن این همه خط برای تو

               سوختم باران بزن شاید توخاموشم کنی     

             شاید امشب سوزش این اشک ها را کم کنی   

              اه باران من سراپای وجودم اتش اتش است

              پس بزن باران بزن شاید تو خاموشم کنی 

                            ........

               چیزی مرا به قسمت بودن نمی برد

                از واژه دو وجهی تکرار خسته ام

               من بی رمق ترین نفس این حوالیم

               از بودن مکرر بر دار خسته ام

                من با عبور ثانیه ها خردمی شوم

              از حمل این جنازه هوشیار خسته ام

                             خيانت را دوباره در دلم تکرار کردي تو

                           عجب ديوانه بودم من که بستم دل به چشمانت

                             کار قلب اين ديوانه را دشوار کردي تو

                              چقدر از التماسم پيش مردم آبرويم رفت

                          چقدر اين چشم ها را پيش مردم خوار کردي تو

                              شنيدم بارها با دیگران بودي وليکن حيف

                         شهامت مال هر کس نيست پس انکار کردي تو

                             چقدر اشعار زيبايي برايم خواندي و گفتي

                               بازي با دل بيمار من بسيار کردي تو

                         نمي بخشم تو را ، او را و هر کس را که بد باشد

                           خدايم خود تلافي ميکند هر کار کردي تو

                            دلم را ديگر از هرچه نگاه و آرزو کندم

                               تمام پنجره هاي مرا ديوار کردي تو

                        چه حسني داشت درد اين شکست تلخ ميدانم

                        مرا از خواب عشق و عاشقي بيدار کردي تو

                 من پذيرفتم شکســــــــت خويش را

                     پندهاي عقل دور انديش را

                 من پذيرفتم که عشق افسانه است

                   اين دل درد اشنا ديوانه است

                   ميروم از رفتن من شاد باش

                     از عذاب ديدنم ازاد باش

               گر چه تو زودتر از من ميـــــــــــروي

                    آرزو دارم ولي عاشق شوي

                   ارزو دارم بفــــهـــــمي درد را