سکوتم را به باران هدیه کردم

با رفتن تو پلکهای پنجره بسته شد و غبار تیره ای از حرفهای نا گفته بر روی عقربه های ساعت نشست. با رفتن تو لحظه هایم در اتاقی از شمع های روشن وارونه گم شد.

کاش می توانستم التماس کردن را بیاموزم


اي كاش ميتوانستم تكه هاي قلب شيشه ي ام را برايت بشكنم


كاش ميتوانستم مانند بي گناهان به چشمانت زل بزنم


كاش ميتوانستم درياي قلبم كه طوفاني شده را آرام كنم


كاش ميتوانستم از تازيانه هاي امواج سنگين كه كه به قلبم زده خبرري بدهم


كاش ميتوانستم شعرهايم را پر از احساس بي تو بودن كنم


كاش ميتوانستم خود را پيشمرگ تو و چشمانت كنم


كاش ميتوانستم از قطره اشك چشمانم دريايي زيبا به تو هديه كنم


كاش ميتوانستم روز هاي زندگي را بي تو سپري كنم

کاش هرگز درمحبت شک نبود 

مهرباني را وقتي ديدم که کودکي مي خواست آب شور دريا را با آبنبات کوچکش شيرين کند.

مد تی است کویر لبهایم رنگ لبخند را از یاد برده اند

گفتم این همه شتاب برای چیست گفتی برای تو

یک رنگی و بوی تازه از عشق بگیر

ای شمع اهسته بسوز که شب زیاد است هنوز

یکی را دوست می دارم ولی افسوس که او هرگز نمی داند نگاهش می کنم شاید بخواند از نگاهم که او را دوست دارم ولی افسوس او هرگز نگاهم را نمی خواند به برگ گل نوشتم من که او را دوست می دارم ولی افسوس او گل را به زلف کودکی اویخت تا او را بخنداند.

گر چه اندیشیده ام در سربه خیلی چیزها

بي تو نه كارجهان لنگ مي شه... نه بين زمين وآسمان جنگ مي شه... نه قلب بلور شيشه از سنگ مي شه... فقط دل من برا ت تنگ مي شه

زندگي زيباست نه به زيبايي حقيقت.حقيقت تلخ است نه به تلخي جدايي..جدايي سخت است نه به سختي تنهايي

همه ميگن بايد براي رسيدن به عشقش از تموم دنيا بگذره ولي تو كه دنياي مني چطور ازت بگذرم؟

خداوندا من در کلبه ی فقیرانه خود کسي را دارم که تو که در عرش کبريايي ان را نداري من تو را دارم ولي تو همچون خود را نداري

 جيرجيرك به خرس ميگه عاشقت شدم: خرس ميگه الان وقت خواب زمستاني منه بذار وقتي از خواب بيدار شدم در موردش با هم صحبت مي كنيم خرس وقتي از خواب بيدار ميشه مي بينه جير جيرك نيست. اخه خرس نمي دونست جير جيركها فقط 3 روز عمر مي كنند پس بياييد به جير جيرک زندگيمون بگيم دوسش داريم.

هيچ کس ويرانيم را حس نکرد ... وسعت تنهائيم را حس نکرد...   در ميان خنده هاي تلخ من... گريه پنهانيم را حس نکرد... در هجوم لحظه هاي بي کسي... درد بي کس ماندنم را حس نکرد... آن که با آغاز من مانوس بود...  لحظه پايانيم را حس نکرد

هروقت تونستي برف روسياه كني... پر كلاغ رو سفيد كني.... آتش رو بوس كني... توي آب يه نفس عميق بکشی اون موقع ا س كه من ميتونم فراموشت كنم ...

زندگي مثل پيانو است ، دكمه هاي سياه براي غم ها و دكمه هاي سفيد براي شادي ها . اما زماني ميتوان آهنگ زيبايي نواخت كه دكمه هاي سفيد و سياه را با هم فشار دهي

کاش در دنيا 3 چيز نبود. 1.عشق 2.غرور 3.دروغ... آن وقت انسان مجبور نبود به خاطر عشق از روي غرور ، دروغ بگه

ماهي به آب گفت: تو نميتوني اشكاي منو ببيني , چون من توي آبم... آب جواب داد اما من مي تونم اشكاي تو رو احساس كنم چون تو توي قلب مني

سلام.........سلام......به وبلاگ ما خوش امدید امیدوارم راضی باشید

عشق يعني خاطرات بي غبار دفتري از شعر و از عطر بهار. عشق يعني يك تمنا، يك نياز، زمزمه از عاشقي با سوز و ساز. عشق يعني چشم خيس مست او، زير باران دست تو در دست او

درتنها ترين تنهاييم تنها كسم تنهاي تنهايم گذاشت اي خدا به حق تنهاييت درتنها ترين تنهاييش تنها ي تنهايش نذار

کاش تو را مي توانستم در خلوتم از ان خود بدانم بي انکه ترس از دست دادنت را مي داشتم
کاش که پهنه احساس تو تنها براي من جاي مي داشت و تو نيز ارزوي بودنم را مي داشتي
کاش در دفتر قلبت نام مرا با قلم ارزو وبه شکل گل ستاره مي کشيدي.
کاش بر بال پرنده مهتاب پر مي کشيدم تا دشت ديدارت
کاش مي شد به اعتماد بال شاپرک ها تا بي نهايت عشق پرواز کرد
کاش تو مي امدي و شب رويايم را به ميهماني پرستوهاي حقيقت پر حرارت بودنت مي بردي

تو مانند شمعي هستي که خاموشي ندارد        غم عشقت فراموشي ندارد          فراموشت نخواهم کرد هرگز       که ياد تو فراموشي ندارد.

به عاشقي ام گرمي و تب داد شقايق    ارامش مهتابي شب داد شقايق   رسوا شدم اسوده شد او فکرش و من را   يک عاشق ديوانه لقب داد شقايق

 ديدي رفتي ومن رو با يک دريا اشک رها کردي ديدي با حرفات منو چقدر سياه کردي ديدي با رفتنت قناريمون رو کشتي  گل رز تو حياط پرپر شد . ديدي ستاره ها با اسمون قهر کردند ديدي پاييزجاي بهارم را گرفت ديدي درخت عشقمون شکوفه نداده خشکيد. ديدي اشک ماه که تنها موندش ديدي حرفام درست در امد ديدي تو هم مانند همه بودي که رفتي ديگه قلبم رو برام پس اوردي.

کاش می شد اشک را تهدید کرد

تو به من خندیدی و ندانستی   که من به چه دلهره از باغچه همسایه سیب را دزدیدم. باغبان از پی من تند دوید  سیب را دست تو دید  سیب دندانزده از دست تو افتاد به خاک ...وتو رفتی وهنوز  سالهاست که در گوش من ارام ارام  خش خش گام تو تکرار کنان  می دهد ازارم ومن اندیشه کنان غرق این پندارم که چرا باغچه کوچک ما سیب نداشت..........

امدی وقتی که دل بر روی زانو مرده بود