خيانت را دوباره در دلم تکرار کردي تو

                           عجب ديوانه بودم من که بستم دل به چشمانت

                             کار قلب اين ديوانه را دشوار کردي تو

                              چقدر از التماسم پيش مردم آبرويم رفت

                          چقدر اين چشم ها را پيش مردم خوار کردي تو

                              شنيدم بارها با دیگران بودي وليکن حيف

                         شهامت مال هر کس نيست پس انکار کردي تو

                             چقدر اشعار زيبايي برايم خواندي و گفتي

                               بازي با دل بيمار من بسيار کردي تو

                         نمي بخشم تو را ، او را و هر کس را که بد باشد

                           خدايم خود تلافي ميکند هر کار کردي تو

                            دلم را ديگر از هرچه نگاه و آرزو کندم

                               تمام پنجره هاي مرا ديوار کردي تو

                        چه حسني داشت درد اين شکست تلخ ميدانم

                        مرا از خواب عشق و عاشقي بيدار کردي تو

                 من پذيرفتم شکســــــــت خويش را

                     پندهاي عقل دور انديش را

                 من پذيرفتم که عشق افسانه است

                   اين دل درد اشنا ديوانه است

                   ميروم از رفتن من شاد باش

                     از عذاب ديدنم ازاد باش

               گر چه تو زودتر از من ميـــــــــــروي

                    آرزو دارم ولي عاشق شوي

                   ارزو دارم بفــــهـــــمي درد را