بگدار بگريم وقتي که دگر صداهامان سرود عشق نمي خوانند. بگذار بگريم انگاه که باران محبت ها گل هاي تشنه زمين را سيراب نمي کنند و دلهامان اسير حادثه هاي خشم ها درب هاي هزار قفل
را هرگز به روي يکديگر باز نمي کنند. بگزار بگريم در جهاني که دگر چشمه هاي اشک براي ابد خالي از رگبار پاکي هاست. بگزار بگريم انگاه که چشم خيره مي گرددبه حزن اندوه نگاهي و
براي اخرين بار بگذار بگريم بر گريه هاي خويش که به غم الوده ترين غم هاي عالم وجود بارور است تا اشک هاي بي انتهاي گونه هايي