شبي در خواب ديدم مرا مي خوانند.راهي شدم به دربي رسيدم وبه ارامي درب خانه را کوبيدم
ندا امد:"درون اي".گفتم:"به چه روي "گفتا:"براي انچه نمي داني"هراسان پرسيدم
براي چو مني هم زماني است؟پاسخ رسيد:"تا ابديت."ترديدي نبود خانه خانهي خداوندي
بود اري اوست که ابدي و جاويد است.پرسيدم:"بارالهي چه عملي از بندگانت بيش ازهمه
تو را به تعجب واميدارد؟"پاسخ امد:"اينکه شما تمام کودکي خود را در ارزوي بزرگ شدن
به سر مي بريدودوران پس از ان را در حسرت بازگشت به کودکي مي گذرانيد.اين که شما
تمام سلامتي خود را فداي مال اندوزي مي کنيد و سپس تمام دارايي خود را صرف بازيابي
سلامتي مي نماييد.اين که شما به به قدري نگران اينده هستيد که حال را فراموش مي کنيد در
حالي که نه حال را داريد و نه اينده را.اين که شما طوري زندگي مي کنيد که گويي هرگز
نخواهيد مرد و چنان گور هاي شما را گرد و غبار فراموشي در بر مي گيرد که گويي هرگز
نبوده ايد."سکوت کردم انديشيدم.درب خانه چنين گشوده !چه مي طلبيدم؟بلي اموختن
پرسيدم:"چه بيا موزيم؟"پاسخ امد:"بياموزيد که مجروح کردن قلب ديگران بيش از
دقايقي طول نمي کشد ولي براي التيام بخشيدن ان به سال ها وقت نياز است.بياموزيد که
هرگز نمي توانيد کسي را مجبور به دوست داشتن خود کنيد زيرا عشق و علاقه ديگران نسبت
به شما اينه اي از کردار و اخلاق خود شماست.بياموزيد که هرگز خود را با ديگران مقايسه
نکنيد از انجا که هر يک از شما به تنها و برحسب شايستگي هاي خود مورد قضاوت و داوري
ما قرار مي گيريد.بياموزيد که داشتن چيز هاي قيمتي و نفيس به زندگي شما بها نمي دهد
بلکه انچه با ارزش است بودن افراد بيشتر در زندگي شماست.بياموزيد که ديگران را در
برابر خطا و بي مهري که نسبت به شما روا مي دارند مورد بخشش  خود قرار دهيد.بياموزيد
که دو نفر مي توانند به يک چيز يکسان نگاه کنند ولي برداشت ان دو از ان هيچگاه يکسان
نخواهد بود.بياموزيد که توانگر کسي نيست که بيشتر دارد بلکه ان است که خواسته هاي
کمتري دارد.اي بنده ي من به خاطر داشته باش که مردم گفته هاي تو را فراموش مي کنند
مردم کرده هاي تو را نيز از ياد خواهند برد ولي هرگز احساس تو را نسبت به خويش از
خاطر نخواهند برد