| تبليغات | X |
هيچ کس ويرانيم را حس نکرد
وسعت تنهاييم را حس نکرد
در ميان خنده هاي تلخ من
گريه ي پنهانيم را حس نکرد
در هجوم لحظه هاي بي کسي
درد بي کس ماندنم را حس نکرد
آنکه با آغاز من مانوس بود
لحظه ي پايانيم را حس نکرد
+
نوشته شده در ساعت توسط وحیده
|
كاش بودي تادلم تنها نبود
تا اسير غصه فردا نبود
كاش بودي تا براي قلب من
زندگي اينگونه بي معنا نبود
كاش بودي تا لبان سرد من
قصه گوي غصه غمها نبود
كاش بودي تا نگاه خسته ام
بي خبر از موج واز دريا نبود
كاش بودي تا زمستان دلم
اينچنين پرسوز وپرسرما نبود
كاش بودي تا فقط باور كني
بعد تو اين زندگي زيبا نبود
نوشته های پیشین
شهریور 1388
حرف های یک دل
غریب اشنا
شب نیلوفری
به عشق تو زنده بودم
اخ دلم نشکنی ها
معشوقه ی بی خبر
اولین قطره ی اشک
به رنگ گل سرخ
عشق نا معلوم
دست نوشته های یک دختر
غریب عاشق
سکوت دل
دقایق سوخته
اکواریوم
فریاد بی صدا
دنیای دلتنگی
sissis
دوست داشتن
برازنده ایرانی
غم نامه ی من
عشقم گل سرخ
گریه یا خنده
dont forget me
گلپسر
مددکاران جوان
طراح
قالب