بی تو اما عشق بی معناست ، می دانی
                                      دستهایم تا ابد تنهاست ، می دانی؟
                                  آسمانت را مگیر از من ، که بعد از تو
                              زیستن یک لحظه هم ، بی جاست ، می دانی؟
                               تو ، خودت را هدیه ام کردی ، ولی من هم
                                شعرهایم را که بی پرواست ، می دانی؟
                              هر چه می خواهیم – آری – از همین امروز
                                 از همین امروز ، مال ماست ، می دانی؟
                                 گرچه من ، یک عمر همزاد عطش بودم
                                 روح تو ، هم – سایه دریاست می دانی؟
                             « دوستت دارم!» - همین ! – این راز پنهانی
                                    از نگاه ساکتم پیداست ، می دانی؟
                             عشق من ! – بی هیچ تردیدی – بمان با من
                             عشق یک مفهوم بی « اما» ست ، می دانی؟